دست و پا میزنی ای غم، به فنایم بدهی

دست و پا میزنی ای غم، به فنایم بدهی
یا که با درد فراقش، می نابم بدهی

مکن ای صبح طلوع، شهر دلم غمگین است
باز هم وعده پوچ ، قول سرابم بدهی

خسته جانی به برم مانده کشم بر دوشم
خاطرت جمع که با خاطر عذابم بدهی

بال وپر میزنم و در خودم هم گم گشتم
شاید این گمشده را ، راه نجاتم بدهی

گر ببارد به سرم تیر بلا حرفی نیست
چه شود چتر شوی، بلکه پناهم بدهی

مونسی نیست به بر، جز قلم و این دفتر
میزنم داد که شاید ، تو جوابم بدهی

گله ای نیست اگر ،بی کس و تنها ماندم
کاش این بی کسیم را، به وصالی بدهی