شعر زلال از دادا /// ( زندانی شدن گل در گلدان )///

شعر زلال از دادا /// ( زندانی شدن گل در گلدان )///
***

ای گل که به گلدانی*
وَز جملــه ی گلهـای بهــــارانی*
دانم تو هم از غربتِ خود در قفسی نالی*
دلتشنــه تـریـن عــاشـقِ بارانــی*
در داخلِ زنــدانـی*
***
آن ریشه کـه پیچانـدی*
وآن تـارِ غمی کــه بر گلو رانـدی*
از جملـه نشانـه هـای ازدیـادِ دلتنگـی ست*
از فکـرتِ آدمی چـه هـا خواندی*
اینگونـه گل افشاندی!؟*
***
بــر لــذّتـــم افــزودی*
وجدانِ خود از این جهت آسودی*
امّـا مـن ِ دنیـا زده ، بیــرونِ تــــو را دیــدم*
غـافـل ز درونتـم کــه می بودی*
چون کوکب و داوودی*
***
گلدانِ تـو تـاریک است*
پاهای تو را چه کس بدینسان بست؟!*
گلدانِ تــو را بــه تیـشه ی نــور در ایـن وادی*
آهستــــه و نـرم بـایـــدی بـشکست*
سرزنده تر و سرمست*
***
وقتی که بهار آید*
با سایـه ی نــورِ سبـز یار آید*
در بـستـــرِ آزادیِ گلسِتــانِ احساست*
گلواژه ای از عشق به بار آید*
دل بـا تو کنار آید*