گل گلزار

***گُلِ گلزار***

ای فاطه جان ای گلِ گلزارِ پیمبر×
دروصفِ تو نازل شده آن سوره ی کوثر×
هم زینتِ دنیایی وهم زیورِ عقُبا-
شرمنده بُوَد از رخِ تو, لاله ی اَحمر-
هم اُمّ اَبیهائی وهم امِ اَئمه*
ای مادرِ شاهِ شهدا, بازویِ حیدر*
دریایِ ادب را, توئی آن درّ فضیلت-
ای بنتِ نبی, خیرِنسا, ماهِ منوّر-
هم بضعه ی پیغمبری و نورِ دوچشمش.
اوبوسه زده به دست پاکِ تو مکرّر .
ذینب زِ توآموخته آن خطبه ی غرّا *
ارث از پدرش برده, که شدشیرِدلاور*
ای گوهرِ دُردانه و ای وگوهرِ عصمت-
برتارکِ شیعه ,توئی چون دیهیم وافسر-
هشدارعظیما, چو رَوی سویِ مدینه*
گم میشود از شوق, دوتا پایِ تو ازسر*
وقتی که رسیدی تو. برآن تربتِ پاکش-
براوبرسان, سلامی از شیعه ی مضطر-
برخاکِ بقیع اش , توبزن بوسه به گرمی.
چون ضامنِ فردایِ توشد, ساقیِ کوثر.
تا تک نفسی هست تورا,درقفسِ تن*
غافل نشوی لحظه ای از آلِ پیمبر*
+++++++++++++++++++++++++++++
شاعر= عبدالعظیم عربی از ماهشهر و
بندرامام(سربندر)