پایم‌ را از شعر بیرون نمیگذارم

پایم‌ را از شعر بیرون نمیگذارم
این لباس چارخانه را دوست دارم
خانه ای برای من
خانه ای برای تو
خانه ای برای ما
و
خانه ای برای هیچکداممان.
هرصبح
از جیبهایم
دلتنگی ام را میتکانم
زیباترین گلها را برایت انتخاب میکنم
و تاجی میزنم بر موهای آشفته ات .
چشمانت راببند
به یاد بیاور
کافیست
از شعرم بیرون زده باشی
شعر تمام میشود
بی انکه
گریه هایم رابغل کنی.