‍ تاریخچه چشم سوم

‍ تاریخچه چشم سوم

امروزه در اکثر ادیان ، مذاهب ، فرهنگ ها و اقوام بر اهمیت چاکرای آجنا تأکید می‎شود و این اهمیت به دوران ماقبل تاریخ برمی‎گردد .
در آن زمان آجنا نقش یک حس گر روحی و معنوی را داشته است .
گفته می‎شود که چشم سوم در انسان های اولیه کارایی داشته است.
امروزه در انسان های قرن جدید نیزشواهدی از عملکرد چشم سوم وجود دارد . در انسان های قدیم ، چشم سوم به طور طبیعی فعال بوده
و از آن بهره می گرفتند .
به عبارت دیگر آجنا در آنها یک ارگان ماورائی فعال بوده
که به طور روزمره از آن استفاده
می شده است.
این در حالی است که در انسان
مدرن هزاره ی سوم ، آجنا به طور معمول یک ارگان غیر فعال
و خاموش است ، و فعال کردن آن مستلزم شناخت و تمرین می باشد. بنا بر نظر برخی از متا فیزیسین ها ، بارزترین نمونه توجه به چشم سوم
را می‎توان در بین هندوان
مشاهده کرد .
آنها حداقل یک بار در روز آداب مذهبی را انجام می‎دهند ،
که قرار دادن یک نقطه از پودر رنگی روی پیشانی ( چشم سوم ) نیز بخشی از آن می‎باشد ،
این عمل باعث تحریک و فعال شدن چشم سوم می‎شود .
در زنان هندی این علامت بر روی پیشانی نشانه ازدواج می‎باشد
و وجه تمایز بین زنان و دختران
در جامعه هند است .
در کتابهای مذهب هندو مطالب زیادی درباره ی آجنا نوشته شده است . وقتی مسیحیان کاتولیک
در برابر صلیب زانو می‎زنند ،
با انگشتان خود علامت صلیب را
بر روی سینه ترسیم می‎کنند
که رأس این صلیب همیشه ،
پیشانی ( چشم سوم ) است . بودائیان احترام خود را نسبت بهچاکرای آجنا با قرار دادن یک
قطعه جواهر یا زیور گرانبها در مرکز پیشانی مجسمه بودا نشان می‎دهند . آرایش پیچیده‎ی سربندی که سرخپوستان استفاده می‎کنند
از پرهای رنگارنگی تشکیل شده ،
که به نواری تزیین شده وصل می‎باشند . آرایش این سربند
در اطراف مرکز پیشانی حالت قرینه دارد . افرادی که دارای توانایی های روحی بیشتری هستند ، سربندهای بزرگ تر با آرایش پرزرق و برق‎تر استفاده می‎کنند .
سربند مصریان قدیم در محل پیشانی دارای شکل یک افعی با سری افراشته است . در فرهنگ مصریان ، افعی یک سنبل معنوی است و حضور آن در محل آجنا بر اهمیت این نقطه تأکید می‎کند . سربندیکه برخی از سربازان
در زمان جنگ به پیشانی می‎بندند
نیز جای تأمل دارد . مسلمانان در نمازهای روزانه خود به ازای هر رکعت نماز دو بار سجده می‎کنند و در هنگام سجده ، پیشانی را بر مهر می گذارند و ذکر می گویند ...

‍