هرسال به روزعاشورا که نزدیک میشویم..

هرسال به روزعاشورا که نزدیک میشویم..
انگار چرخ زمین وزمان ازحرکت باز می ایستد..
هرچه به زمان فاجعه نزدیک میشویم
نفس ها به شمارش می افتدو عقربه های ساعت نگران وبی رغبت به حرکت..
وخورشید شرمسار از طلوع..
اززمین و زمان بیرق های مشکی میروید..
عالم و آدم سیه پوش میشود..
چ سیه روزی بود آن روزو چه داغ ننگی بر پیشانی تاریخ ماند که،
همه اصوات جن وانس نوحه میشود
انگار آسمان هم از اینکه آن روز نباریده، هرچه به عاشورا نزدیکتر ، شرمگین وسرافکنده میشود ودرانتظار اشک ریختن که شاید کمی سبکتر بشود..
بگمانم تندر آسمان هم فریادیست که در غم حسین ویارانش از آسمان به گوش میرسد..
سالهاست که رود فرات در چنین ایامی خروشان میشود شایدخروش آب فرات ناله های رباب باشد از برای تشنگی وخشکی لبهای شش ماهه، علی اصغرش..
سنگ هم در عزای پور حیدر ناله ها میکند..
سالها ازآن واقعه میگذرد وهنوز هم که هنوزه مصیبتی همچون مصیبتی که بر عزیزان زینب وارد شد"را" هیچکس ندیده ونه شنیده..
تا انسان انسانیت هست حسین بزرگ مظلوم تاریخ بوده و خواهد بود..

اَلسلامُ علی الحُسین
وعلی علی بن الحُسین
وَعلی اُولاد الـحسین
وعَلی اصحاب الحسین....
(ر__ش__ج__ر)