چرا یهویی دنیامون انقد تغییر کرد؟؟چرا هرنوجوونی حداقل یه

چرا یهویی دنیامون انقد تغییر کرد؟؟چرا هرنوجوونی حداقل یه عکس با تیغ و چشای گریون و خون داره؟؟چرا انقد بد شدیم؟انقد دپ شدیم؟مگه نمیگفتن نوجوونی بهترین دوره زندگیه؟پس چرا جهنمه؟؟چرا آمار خودکشی توی نوجوونا انقد بالاعه؟چرا مرده متحرک شدیم؟؟ چرا افکار و بدنمونو لت و پار میکنیم؟؟چرا زندگیمونو با چن تا توهم احمقانه تشکیل دادیم؟ چرا به هر حس اشتباه یا فعالیت بیش از حد هورمونی میگیم عشق؟؟ چرا فک میکنیم هرکی بیشتر دل بشکونه و هرکی بیشتر دلشکسته بشه شاخ تره؟؟ چرا شدیم چن تا لاشی که هی بیشتر تو کثافت و لجن فرو میریم؟؟ چجوری میخوایم وقتی بزرگتر شدیم جای چن تا زخم احمقانه رو به بچهامون نشون و توضیح بدیم؟؟چطور میخوایم نسل بچهامونو با این افکار احمقانه پرورش بدیم؟ چطور میخوایم از دوران نوجوونی و تینیجری برای بچهامون حرف بزنیم و روشون اثر بد نذاریم؟ چرا خاطره های خوب نسازیم؟ چرا وقتی دورهم جمع میشیم برای هم خاطره های خوب و خنده دار تعریف نکنیم؟ چرا زندگیمون معطوف شده به مدل جدید موهای پسره و حالت آرایش دختره و زندگی رو زندگی نمیکنیم؟؟ چرا هرچی بیشتر بزرگ میشیم بیشتر تو لجن فرو میریم؟ چرا تعداد گناهامون از موی سرمون هم بیشتر شده؟ چرا نمیخوایم قبول کنیم که این کثافتی که بهش میگیم زندگی اصلا قابل قبول نیس؟ چرا هرکی یه چنل دپ هشصد کا داره وو فک میکنه دیگه ته شاخیه؟؟ چرا افسردگی بیداد میکنه تو سن ما؟ چرا هرکی دپ تره باکلاس تره؟ چرا نمیخوایم به خودمون بیایم و این وضعیتو تغییر بدیم؟؟