خبببب، بریم برای فیک

خبببب، بریم برای فیک


داداشیا اسمی برای این فیک پیدا نکردم ببخشید، ولی هرکس اسمی برای این فیک انتخاب کرد توی کامنتا بگه.

پارت ١


هیچکس نمی داند آدم ها چه رنگی اند.

جز من.

دنیا برای بقیه خاکستری هست، اما برای من هر راهروی مدرسه مثل انفجار رنگ هاست؛ آبی های خفه ی گوشه ی کلاس، قرمز های تیز کنار پله ها، صورتی های لرزان پشت پنجره ها.

هربار که کسی دروغ میگوید، دود خاکستری دور دهانش می پیچد.

هربار که کسی دلش میشکند، آبی پر رنگ مثل باران روی شانه هایش می ریزد.
و من...

من همیشه بی رنگ ترین آدم این راهرو بوده ام...

تا روزی که او وارد شد.

در کلاس باز شد و همه چیز برای یک ثانیه ساکت ماند.

نه صدای خنده ای.

فقط خلأ.

سرم را بالا آوردم؛ پسر تازه وارد درست وسط نور ایستاده بود.

و اطرافش... هیچ چیز نبود. نه آی، نه قرمز، نه حتی خاکستری دروغ.

فقط سیاهی ای که نور را می بلعید.

و برای اولین بار در زندگی ام آرزو کردم کاش کور بودم.

پسر تعظیم کوتاهی کرد و مشغول به معرفی خودش شد.

– سلام، اسم من جونگ کوک هست و خوشحالم از اینکه به این مدرسه اومدم.

معلم وارد کلاس شد؛ همه به سرعت برپا کردن و به معلم صبح بخیر گفتند.

معلم: سلام بچه ها، همینطور که میدونید امروز یک دانش آموز انتقالی داریم که اسمش جئون جونگ کوک هست، امیدوارم دوستان خوبی پیدا بکنه.

جونگ کوک لبخند کوتاهی زد.

معلم: خب جونگ کوک، اونجا یک صندلی خالی هست؛ میتونی بشینی اونجا.

صندلی درست کنار من بود. هم خوشحال بودم هم... یک حس دیگه ای داشتم.

یک حسی که بهم میگفت... میگفت، جونگ کوک اصلا احساسی نداره و احساساتش رو توی یک جعبه پنهان کرده.


ادامه دارد... .