« بسم رب العباس (علیه السلام) »

« بسم رب العباس (علیه السلام) »

اذا زلزلت الارض زمین محشر عظمی ست،
چه شوری ست ، چه غوغاست ؛
از این حال زمین لرزه به دلهاست
نه پستی ، نه بلندی وَ نه دریاست

رسیده ست همان روز قیامت ، همان لحظه موعود
که فرمود خدا : زود رسد زود…

خلایق همه در حال فرارند وَ بی تاب و قرارند
آرام ندارند ؛ که این روز ، همان روز حساب است

همان روز سوال است و جواب است ،
که مردم ، همه اینگونه پریش اند

نه در فکر پسر یا پدر و مادر و فرزند ، همه در پی خویشند

و مردم همگی مست ، همه بی خود و مدهوش
که ناگاه رسید از سوی حق نغمه چاووش

الا اهل قیامت همه ساکت و سرها همه پایین
و ای جمله خلایق همه خاموش ، شده گوش

سراسر همه عرصه محشر ، پر از آیه کوثر
ملائک همه در شور

غزل خوان ، همه سرمستِ شمیم گل حیدر ،گل یاس پیمبر

چه حالی است؟ خبر چیست؟ مگر کیست ، قدم رنجه نموده ست به محشر؟

یگانه گهر حضرت داور
الله ُ اکبر ،‌ اللهُ اکبر !

یا حضرت زهرا ، صدیقه اطهر

ملائک همگی بال گشودند
و فرش قدم مادر سادات نمودند

آری خبر این است : امید همه آمد
جبریل صدا زد که : خلایق ، انگیزه خلق دو جهان فاطمه آمد

و مبهوت جلالش همه ناس
پیچید به محشر ، همه جا عطر گل یاس

زهراست و آن وعده شیرین شفاعت ؛
بر چشم ترش اشک نشسته ست چو الماس

بر دست کبودش ، اسباب شفاعت ، همان دست جدا از تن عبّاس

همه گریه کن و نوحه سرای غمِ چشمان ابالفضل
مردم همه ساکت همه مبهوت و حیران ابالفضل

که این فاطمه ابر کرم و رحمت و عشق است
که از او شده جاری به لبِ خشک زمین بارش باران ابالفضل

ناگاه همه از دهن یاس شنیدند:

« الله ، قسم میدهمت جان ابالفضل
سوگند تو را حق دو دستان ابالفضل

بر فاطمه ات بار اِلها تو ببخشا
هرکس که زده دست به دامان ابالفضل »

و یاران ابالفضل همگی مات ، از هیبت عبّاس
انگار نه انگار که این روز حساب است؛

یکبار دگر روضه و گریه ،یکبار دگر سینه زنی، غربت عبّاس

زهراست کند نوحه سرایی،
آری شده برپا به قیامت ، یکبار دگر هیئت عبّاس

عبّاس همانی که قتیل العبرات است
هر قطره ی مشکش ، آبی ز حیات است

شرمنده ز شرمندگیَش ، آب فرات است
با گریه زهرا ،‌ دیدند ملائک همگی اشک خدا ریخت

با نام ابالفضل وَ دستان شفیعش، ترس از جگر اهل ولا ریخت

ناگاه در آن حالِ پریشانِ دلِ مادر سادات

آمد ز سوی حضرت موعود ندایی : که زهرا تو همه کاره ی مایی !

تا باز به چشم همه ی خصم رود خار
تا باز ببینند همه وعده ی دادار

تا کور شود هر که به دنیا ز حسد کرد حق تو و فرزند تو را ضایع و انکار

بخشم به تو هرکس که توئه فاطمه گویی
ای شیر زن حیدر کرار ،

خود دانی و چشمی که شده خیس ،به اندازه ی بال مگسی ، بهر علمدار !
از وصف چنین قصه به محشر ، یکپارچه در شورم و شینم

یکپارچه سرمست غرورم ، من گریه کن شیر زن شیر حنینم
بی خود شدم از خود و چنین نعره کشیدم

الله ، الله ، الله منِ زار ،‌
مست و خراب علمدار حسینم