بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
در باب یقین :
یقین بدست‌آوردنی نیست.اکتسابی نیست. حاصل دانش و پژوهش هم نمی‌ باشد. یقین نوری کامل است که به قلب افکنده می‌شود.
آن میوهٔ تسلیم و پذیرش محض است. آن‌که در برابر حق عبودیت محض دارد، پاداشش یقین است. یقین نوری است که از بالا افاضه می‌ شود. وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ - پیوسته ربّ‌ات را بندگی ‌کن تا یقین به سراغت آید.(سوره حجر آیه 99)
درقرآن کریم آمده است و به این معناست که انسان بایدتا آخرین لحظه عمربه عبادت پروردگار خود ادامه دهد.
معنی لغوی:
وَاعْبُدْ: و عبادت کن.
رَبَّکَ: پروردگارت را.
حَتَّى: تا اینکه.
یَأْتِیَکَ: بیاید تو را.
الْیَقِینُ: یقین، در اینجا به معنای مرگ.
در این آیه، یقین به معنای مرگ است و خداوند به پیامبرش دستور می دهد که به عبادت خود ادامه دهد تا زمانی که مرگ او فرا رسد. این آیه یک دستورکلی به همه انسان ها است که تاپایان عمر به بندگی و عبادت خداوند بپردازند.
تفسیرهای مختلفی از این آیه وجود دارد، اما به طور کلی، این آیه بر اهمیت استمرار در عبادت و بندگی خداوند تا لحظه مرگ تأکید دارد.
این یقین که بیاید از بین برندهٔ هرگونه شک و تردید است و تو را از این ذهن مشکوک و پر سؤال رهایی می‌بخشد. بهترین و آرامش‌ بخش‌ ترین هدیه‌ای که یک سالک میتواند دریافت کند همین یقین است همچنانکه در حدیث نبوی نیز آمده؛ خَیرُمٰا اُلقِیَ فِی‌القَلبِ الیَقِینُ - بهترين چيزى كه در دل افكنده شده، يقين است.(الأمالي للصدوق : 576/788)خَیرُمٰا اُلقِیَ فِی‌القَلبِ الیَقِینُ-به این معناست که بهترین چیزی که دردل افکنده شده، یقین است.
به نقل از حدیثی در کتاب طهور. این جمله تاکیدی است بر اهمیت و جایگاه والای یقین در زندگی انسان، به ویژه در حوزه ایمان و معنویت.
این عبارت، که به پیامبر اکرم (ص) نسبت داده شده، به این معناست که هیچ چیز ارزشمندتر و مفیدتری برای قلب انسان از یقین وجود ندارد. یقین، به معنای اطمینان و باور قلبی به حقایق دینی و الهی است و به عنوان منبع آرامش،استواری و قدرت دربرابر سختی‌ها ومشکلات زندگی عمل می‌کند.
در واقع، این حدیث بیان می‌کند که با وجود یقین، انسان به ایمان کامل دست می‌یابد و در مقابل شک و تردیدها مقاوم می‌شود. یقین، فرد را به سمت عمل صالح و دوری ازگناهان سوق میدهد و او را درمسیر سعادت و کمال یاری می‌کند.
بنابراین، این عبارت کوتاه اما پرمعنا، نشان دهنده اهمیت و جایگاه والای یقین در زندگی معنوی و اخلاقی انسان است.