که اگر همین شوق وصال

کِه اَگر هَمین شوقِ وِصال،
چِه دَر بَرقِ نِگاه ، چِه دَر کُنجِ لَبخَند ،
چِه دَر سُوِیدایِ دِل ،
جایی خوش نِمیکَرد !
هَرآن ، جانی می رَفتُ ، وَ بَر نِمی گَشت !



آه اِی غَریزه ی مَحبوس
آه اِی حَسرَتِ مُداوِمِ بوسیدن
که جُز بِه هِنگامِه ی وِداع به کار نامَدی...

مُژدِه ی وَصلِ تو کو ؟