شبي ساكت و دلگير

شبي ساكت و دلگير

خودم بودم و قلبي كه ز غم بسته به زنجير

وَنزديك اذان بود

كه پيچيده در آفاق همه نغمه تكبير

نوشته اند كه هنگام اذان دست به دامان خدا باش

وَ مشغول دعا باش

كه آن لحظه بوَد لحظه شيرين اجابت

وَ باز است به درگاه الهي در رحمت

شدم گرم عبادت

دو چشمم پر از اشك شد و روي لبانم همه سوگند

كه يارب تو رهايم كن از اين بند

وَگفتم به خدا بين دعايم

كه دلتنگ اذان حرم كرببلايم

همان جا كه دل از سوز فراقش شده بي تاب

همان جا كه زده دست به دامان زمين خوشه مهتاب

همان وادي سوز و عطش و درد

همان وادي شرمندگي آب

همان وادي پاك حرم حضرت ارباب

همان جا كه قدم رنجه نموده است گل ياس

طوافش كند از عشق وَ احساس

به لبهاش بوَد ذكر ابالفضل(ع)

و درياي دو چشمش پر الماس

همان كعبه كوچك، كف العباس(ع)

همان خاك كه هم بدر و خندق و احزاب و حنين است

همان جا كه زمين معركه عشق حسين(ع) است

خيابان بهشتي كه معروف به بين الحرمين است

و گفتم به خدا بين دعايم

كه دلتنگ اذان حرم كرببلايم.....