بسم الله الرحمن الرحيم
بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت سوم : دلایل پذیرش قطعنامه 598 :
در حالی که اگر غیر از این بود چه بسا خرمشهر هم سقوط نمیکرد؛ به عبارت دیگر چنانچه فرماندهی کل قوا و تصمیم گیرهایی که در آنجا باید عملیاتی تصمیم گیری میکردند، افرادی بودند که نگاه امام و انقلاب راداشتندچه بسا میشد از سقوط خرمشهر جلوگیری کرد.
البته ناگفته نمانَد که صدام در محاسبات خود عبور از خرمشهر در حد چند ساعت است، چون وقتی میخواهد دو هفتهای به تهران برسد، برای خرمشهر چند ساعت بیشتر زمان تعیین نکرده است،اما مدافعان خرمشهر قهرمانانه ایستادند و با دست خالی 34 روز ارتش مجهز عراق را پشت دروازههای شهر متوقف نگاه داشتند؛ لذا معتقدم مقاومت در خرمشهر معادله جنگ را تغییر داد.
حال وقتی آن عامل اختلاف تغییر کرد و از بین رفت، جمهوری اسلامی روی ریل عملیاتهای موفق قرار گرفت بر این اساس ارتباط مستقیمی وجود دارد بین ناکامیهای اول جنگ و موفقیتهایی که از سال 1361 به بعد داشتیم؛ یعنی آن جایی که جریان انقلاب وجود دارد، شاهد آزادسازی مناطق اشغالی هستیم، اما ما قبل آن شاهد تصرف مناطقی از خاک کشورمان توسط ارتش عراق هستیم؛ مناطقی که بعدها با تقدیم شهدای بسیاری آزاد کردیم.
در صورتی که میشد با همان پیشینهها و نشانه هایی که آشکار شده بود مبنی بر اینکه جنگی درحال وقوع است با اقدامات اولیه جلوی بروز جنگ را گرفت و ارتش صدام را زمینگیر کرد که البته تحقق آن هم منوط به انجام واکنشی محکم بود که به لحاظ وجود همان نگاه های سیاسی در ابتدای جنگ داشته باشیم.
زمانی که عملیات بیت المقدس با آزاد سازی خرمشهر به پایان میرسد، عنوان شده شورای امنیت با صدور قطعنامهای خواستار آتشبس سریع و عقبنشینی نیروهای دو طرف به مرزهای بینالمللی شد، اما ایران از پذیرش آن امتناع میکند؛ به همین جهت این سوال همواره مطرح میشود که چرا ایران قطعنامه مورد اشاره را قبول نکرد و بواسطه آن هشت سال جنگ ادامه یافت؟
به طور قطع اگر جمهوری اسلامی ایران این پیشنهاد صلح و متوقف کردن جنگ، بازگشت عراق به مرزهای بین المللی و تامین خسارات را صادقانه و جدی می دانست، قطعا تصمیم متفاوت بود؛ اما اگر به آن دوران بازگردیم، متوجه می شویم که نشانههای زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه آنچه تاکنون مطرح شده مانند آتشبس، مذاکره، صلح و کمک به ایران برای بازسازی، با انگیزهها و نیتهای سیاسی است تا جمهوری اسلامی حرکتی که برای بازپسگیری سرزمینهای اشغالی خود آغاز کرده را متوقف کنند و بعد ایران و عراق در حالت نه جنگ و نه صلح قرار گیرند.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت سوم : دلایل پذیرش قطعنامه 598 :
در حالی که اگر غیر از این بود چه بسا خرمشهر هم سقوط نمیکرد؛ به عبارت دیگر چنانچه فرماندهی کل قوا و تصمیم گیرهایی که در آنجا باید عملیاتی تصمیم گیری میکردند، افرادی بودند که نگاه امام و انقلاب راداشتندچه بسا میشد از سقوط خرمشهر جلوگیری کرد.
البته ناگفته نمانَد که صدام در محاسبات خود عبور از خرمشهر در حد چند ساعت است، چون وقتی میخواهد دو هفتهای به تهران برسد، برای خرمشهر چند ساعت بیشتر زمان تعیین نکرده است،اما مدافعان خرمشهر قهرمانانه ایستادند و با دست خالی 34 روز ارتش مجهز عراق را پشت دروازههای شهر متوقف نگاه داشتند؛ لذا معتقدم مقاومت در خرمشهر معادله جنگ را تغییر داد.
حال وقتی آن عامل اختلاف تغییر کرد و از بین رفت، جمهوری اسلامی روی ریل عملیاتهای موفق قرار گرفت بر این اساس ارتباط مستقیمی وجود دارد بین ناکامیهای اول جنگ و موفقیتهایی که از سال 1361 به بعد داشتیم؛ یعنی آن جایی که جریان انقلاب وجود دارد، شاهد آزادسازی مناطق اشغالی هستیم، اما ما قبل آن شاهد تصرف مناطقی از خاک کشورمان توسط ارتش عراق هستیم؛ مناطقی که بعدها با تقدیم شهدای بسیاری آزاد کردیم.
در صورتی که میشد با همان پیشینهها و نشانه هایی که آشکار شده بود مبنی بر اینکه جنگی درحال وقوع است با اقدامات اولیه جلوی بروز جنگ را گرفت و ارتش صدام را زمینگیر کرد که البته تحقق آن هم منوط به انجام واکنشی محکم بود که به لحاظ وجود همان نگاه های سیاسی در ابتدای جنگ داشته باشیم.
زمانی که عملیات بیت المقدس با آزاد سازی خرمشهر به پایان میرسد، عنوان شده شورای امنیت با صدور قطعنامهای خواستار آتشبس سریع و عقبنشینی نیروهای دو طرف به مرزهای بینالمللی شد، اما ایران از پذیرش آن امتناع میکند؛ به همین جهت این سوال همواره مطرح میشود که چرا ایران قطعنامه مورد اشاره را قبول نکرد و بواسطه آن هشت سال جنگ ادامه یافت؟
به طور قطع اگر جمهوری اسلامی ایران این پیشنهاد صلح و متوقف کردن جنگ، بازگشت عراق به مرزهای بین المللی و تامین خسارات را صادقانه و جدی می دانست، قطعا تصمیم متفاوت بود؛ اما اگر به آن دوران بازگردیم، متوجه می شویم که نشانههای زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه آنچه تاکنون مطرح شده مانند آتشبس، مذاکره، صلح و کمک به ایران برای بازسازی، با انگیزهها و نیتهای سیاسی است تا جمهوری اسلامی حرکتی که برای بازپسگیری سرزمینهای اشغالی خود آغاز کرده را متوقف کنند و بعد ایران و عراق در حالت نه جنگ و نه صلح قرار گیرند.(ادامه دارد...)
- ۲۷۱
- ۲۷ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط