ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﺒﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ

ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﺒﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ
ﺑﺎ ﻋﻄﺸﯽ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎﯼ ﻟﻌﻨﺘﯽ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ ﻏﻢ ﻣﯿﺰﺍﯾﻨﺪ
ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺮﺍﺱ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻮﺩﮐﯽ
ﻣﺜﻞ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﺍﻣﺪ
ﻭ ﺁﻣﭙﻮﻝ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﯾﺦ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ ...
‏(ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ‏)
ﭖ ﻥ : ﺳﺮﻃﺎﻥ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ
.
.
این واقعا اوج فاجعه است.....بسیارررررر زیبا و حیرت آور