من چقدر ساده ام،

من چقدر ساده ام،
هنوز هم دلم خوش است به آمدنت،
دلم خوش است که
می آیی و
آسمانِ سیاهِ دلم را
مانندِ مهتاب روشن میکنی

راستش را بخواهید این سادگی در
خاندانِ ما مرسوم بوده ...!
حتما
میگویید چطور ؟

"من از عکس
ِدختری که در ساعتِ جیبیِ کُتِ پدر بزرگم بود و تا آخرِ عُمرش
آن را
نگه داشته بود فهمیدم این را" ...