لینو

#لینو
از این به بعد من کنارت هستم دخترم
لینو/ا.ت
P:6


زمان حال
کره/ساعت 15:50 دقیقه ظهر

از هواپیما که خارج شد به سمت خروجی فرودگاه میرفت که تابلویی رو تو دست کسی با نوشته: «مینهو خرگوش کوچولوی عصبی و شکارچی جیسونگ سنجابه» دید، اول شوکه شد بعد به طرف پله برقی رفت تا بتونه به سمت دوستاش بره..
مثل همیشه چانگبین و جونگین باهم سر یونگبوک صدا زدن جونگین درگیر بودن..
جیسونگ مدام از کاری که سونگمین کرده غر میزد و سونگمین با لبخند شرورانه‌ای نگاهش میکرد..
فلیکس هم داشت سر بنگچان غر میزد که چرا رفته موهاشو بلوند کرده چون الان اون دوتا خیلی شبیه هم بودن و هرکسی اونارو میدید مطمئنا بهشون میخندید..
کمی بیشتر که نگاه کرد متوجه شد یکی از اعضا نیست..
درسته هیونجین نبود!
از همون بالا به اطراف نگاه کرد و هیونجین رو بین جمعیت زیادی دید..
اول فک کرد که گم شده اما وقتی بیشتر دقت کرد متوجه شد که اون افراد همشون دختر های جوونی هستن که هیونجین رو دوره کردن پس با این حساب متوجه قضیه هیونجین هم شد..
از پله برقی ها دور شد و به سمت پسرا حرکت کرد..
زمانی که بهشون رسید رفت سمت سونگمین و تابلو رو از دستش کشید و یه ضربه اروم باهاش به سر سونگمین زد..

لینو: اخه مرتیکه این چه کوفتیه که رو این نوشتییی
-چیز بهتری به اون مغرت نرسیددد
سونگمین: هیونگ چرا اینطوری میکنی سرم درد گرفتت
لینو: به درککک
جیسونگ: هیونگ دلم برات تنگ شده بودد
چان: لینو بلاخره اومدی پسر
-دلمون برات تنگ شده بود
.
.
بعد از بیرون کشیدن هیونجین از وسط اون جمعیت به سمت خونشون رفتن..
هنوزم بعد 15 سال خونشون همونجوری بود..
همون حس و حال قبل..
وقتی وارد خونه شد همه خاطرات قدیمش یادش افتاد..
همه اون لحظه های خوب..
خاطره های خوب..
اتفاقای خوب..
همه چیزهایی که باهم تجربه کرده بودن..
بنگچان دستشو گذاشت رو شونه لینو تا توجهش رو جلب کنه..

چان: لینو اینجا هنوزم همون خونه قدیمه
-ما به اتاقت دست نزدیم
-ترجیح دادیم اتاقت همونجوری بمونه تا وقتی که برگردی
لینو: ممنون هیونگ
-ولی نگران نباش تا زمانی که اینجا همون خونه قدیمه منم همون مینهوی قدیمم
چان: خوبه که هنوزم همون مینهوی قدیمی
سونگمین: هی پیرمردا بیاید دیگه
چان: یاا ما پیرمرد نیستیم
سونگمین: چرا هستین
لینو: یاا کیم سونگمین اینبار تو هوس کردی تا طمع دستمال رو بچشی؟
سونگمین: نه ممنون علاقه‌ای ندارم
لینو: ولی من خیلی علاقه دارم