وقتـــی که رفتــــی خــــوب فهــــمیدم

وقتـــی که رفتــــی خــــوب فهــــمیدم
پــــایـیـــز حــــــرف تـــــــــــازه ای دارد
راحــــت برو هیـــچ اعتـــراضـی نیست
مـــــنـــــــت کـــــشی اندازه ای دارد...

از روزِ اول هـــــــم مـــشــــخـــص بود
بـــــرق نـــــگاهــت اتصـــــالی داشـت
از روزِ اول هـــــــــــــم دروغــــــی بود
عشقی که در ذهنم وصالی داشت ...

از عـشـــقِ مــن چـیــزی نـفــهمیــدی
گـلـــدان احســـاسم تـــرک خــــــورده
آن قـلـــب احـــساســـــاتـــی ام حــالا
یـــــــادِ تـــــو را از خاطــــــرش بـرده ...

دســــت از ســـــرم بردار و راهی شو
یک مُشــت قــــرص از تـو به جا مانده
شعــــری که از تـــو مانده هم دیشب
بالا ســــرم یاســــیـــــن میخوانده ...

مُـــردی برایـــم چشــــــمــــهام امـــا
خـــــود را به راهِ رفــــته مـیـــدوزنـــد
یک روز راهــــــی که به سمتت هست
در آتـــــشـــــی از عـــمـد میسوزد [!]

یک ســـــال بعد از رفتنــت هم شـــهر
از بــــوی درد و اشـــک لـبریــــز است
مــــــن از هــــوایــــت دور مـیمــانـــم
اینــــجــــا تمــــامِ سـال پاییـز است ...



مریم قهرمانلو