بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
اهل بصیرت :این گروه، سطحی بین و ظاهر گرا نیستند، بلکه پردههای رویین را کنار میزنند و به پشت پرده نیز نظری می اندازند -در گام فعلی، گام بعدی را نیز میبینند - هنگام خوردن خوراک معنوی یامادی،به آثارش توجه دارند - هنگام برآوردن نیازها و اوامر نفسانی،به حدود، نتایج و عاقبت کار نیز توجه دارند. البته بصیرت نیز درجات دارد؛ برخی فقط تا چند قدم دورتر رامیبینند،اما بصیرت برخی تا آنجاست که درهر موضع گیری و رفتاری، تا قیامت را میبینند.
البته صرف برخورداری از بصیرت کافی نیست، بلکه برای رسیدن به آخرتی که در پشت هر کاری میبیند، ایمان نیز لازم است؛ وگرنه ابلیس لعین نیز می دانست که قیامتی برپا می شود و بسیاری از گناهکاران نیز می دانند که آخرتی در کار هست، اما خود را فریب می دهند!
اگر این بصیرت، این عمق بینی و آیندهنگری، با ایمان همراه باشد و مواضع، رفتارها و تلاش ها، متناسب با این بصیرت و ایمان باشد، پروردگار شاکر، سعیشان را مشکور قرار می دهد، یعنی ضایع نمینماید، بلکه اجر و پاداش اضافه نیز می دهد، لذا فرمود: وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا .
عطای به هر دو گروه : دنیا، دار مکافات نیست که یک گروه را متنعم سازند و گروه دیگر را معذب، بلکه دار عمل است، مزرعۀ آخرت است، محل موضعگیری، سعی - تلاش و جهاد- تلاش دشمن ستیز ومکان زندگی، ازدواج، فرزند آوری، و کارگاه انسان سازی و اردوگاه انسان پروری میباشد؛ امکان خطاهای عمدی و سهوی در آن وجود دارد، اما باب استغفار، توبه و اصلاح نیز باز است.
بنابراین، عطایای الهی در دنیا، به هر دو گروه میرسد و با همین عطاها یاری مدد می شوند - كُلًّا نُمِدُّ هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ؛ چرا که خداوند سبحان، رحمان وجود بخش، عطا کنندۀ نعمات، رزاق، جواد و کریم میباشد. او علیم و حکیم است و به هر کدام از بندگانش، نصیبهایی از دنیا میدهد و آنان با این عطاها، یا راه سعادت ابدی و بهشت را میپیمایند و یا با انتخاب خود و به عمد، راهی جهنم میگردند.
اخلاق مواضع نظری و عملیِ مؤمن، شناختن، دیدن، ایمان و باور و خواستن عاقبت خوش و مطلوب و سعادت ابدی می باشد. او میخواهد از تمامی نعمات و عطایای مادی و معنوی الهی، نهایت بهره را در رشد، کمال و قُرب خود ببرد؛ لذا طبق نقشۀ إلهی، در راهی که او تبیین نموده و در اختیار قرار داده حرکت میکند و مسیر را با پیروی از رهبران و مربیان الهی و رعایت قوانین إلهی طی می کند، تا سعی او مشکور واقع شود و به فلاح برسد.(پایان)
قسمت دوم :
اهل بصیرت :این گروه، سطحی بین و ظاهر گرا نیستند، بلکه پردههای رویین را کنار میزنند و به پشت پرده نیز نظری می اندازند -در گام فعلی، گام بعدی را نیز میبینند - هنگام خوردن خوراک معنوی یامادی،به آثارش توجه دارند - هنگام برآوردن نیازها و اوامر نفسانی،به حدود، نتایج و عاقبت کار نیز توجه دارند. البته بصیرت نیز درجات دارد؛ برخی فقط تا چند قدم دورتر رامیبینند،اما بصیرت برخی تا آنجاست که درهر موضع گیری و رفتاری، تا قیامت را میبینند.
البته صرف برخورداری از بصیرت کافی نیست، بلکه برای رسیدن به آخرتی که در پشت هر کاری میبیند، ایمان نیز لازم است؛ وگرنه ابلیس لعین نیز می دانست که قیامتی برپا می شود و بسیاری از گناهکاران نیز می دانند که آخرتی در کار هست، اما خود را فریب می دهند!
اگر این بصیرت، این عمق بینی و آیندهنگری، با ایمان همراه باشد و مواضع، رفتارها و تلاش ها، متناسب با این بصیرت و ایمان باشد، پروردگار شاکر، سعیشان را مشکور قرار می دهد، یعنی ضایع نمینماید، بلکه اجر و پاداش اضافه نیز می دهد، لذا فرمود: وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا .
عطای به هر دو گروه : دنیا، دار مکافات نیست که یک گروه را متنعم سازند و گروه دیگر را معذب، بلکه دار عمل است، مزرعۀ آخرت است، محل موضعگیری، سعی - تلاش و جهاد- تلاش دشمن ستیز ومکان زندگی، ازدواج، فرزند آوری، و کارگاه انسان سازی و اردوگاه انسان پروری میباشد؛ امکان خطاهای عمدی و سهوی در آن وجود دارد، اما باب استغفار، توبه و اصلاح نیز باز است.
بنابراین، عطایای الهی در دنیا، به هر دو گروه میرسد و با همین عطاها یاری مدد می شوند - كُلًّا نُمِدُّ هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ؛ چرا که خداوند سبحان، رحمان وجود بخش، عطا کنندۀ نعمات، رزاق، جواد و کریم میباشد. او علیم و حکیم است و به هر کدام از بندگانش، نصیبهایی از دنیا میدهد و آنان با این عطاها، یا راه سعادت ابدی و بهشت را میپیمایند و یا با انتخاب خود و به عمد، راهی جهنم میگردند.
اخلاق مواضع نظری و عملیِ مؤمن، شناختن، دیدن، ایمان و باور و خواستن عاقبت خوش و مطلوب و سعادت ابدی می باشد. او میخواهد از تمامی نعمات و عطایای مادی و معنوی الهی، نهایت بهره را در رشد، کمال و قُرب خود ببرد؛ لذا طبق نقشۀ إلهی، در راهی که او تبیین نموده و در اختیار قرار داده حرکت میکند و مسیر را با پیروی از رهبران و مربیان الهی و رعایت قوانین إلهی طی می کند، تا سعی او مشکور واقع شود و به فلاح برسد.(پایان)
- ۵۹
- ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط