فروغ فرخزاد ميگه:

فروغ فرخزاد ميگه:

در حيرتم از خلقت آب،اگر با درخت همنشين شود، آنرا شکوفا ميکند.

اگر با اتش تماس بگيرد، آنرا خاموش ميکند.
اگر با ناپاکي ها برخورد کند، آنرا تميز ميکند.
اگر با آرد هم آغوش شود، آنرا اماده طبخ ميکند.
اگر با خورشيد متفق شود، رنگين کمان ايجاد ميشود.
ولي اگر تنها بماند، رفته رفته گند اب ميگردد.دل ما نيز بسان آب است، وقتي با ديگران است زنده و تاثير پذير است،و در تنهايي مرده وگرفته است.