اصبغ نباته میگويد:
اصبغ نباته میگويد: در مسجد كوفه و در محضر اميرمؤمنان علی«عليه السلام» بودم كه غلام سياهی را به اتهام سرقت به محضر آنحضرت آوردند.
بعد از سه بار اقرار وی به دزدی و اثبات آن در نزد امیرالمومنین «عليه السلام»، امام دستور دادند تا دست راست او را قطع كنند.
آن غلام با دست چپ، دست بريده خويش را در حالی كه خون از آن میريخت، برداشته و از محضر امام بيرون رفت، در اين موقع يكی از خوارج و دشمنان حضرت به نام ابن كوا خواست از فرصت استفاده كند و آن غلام را كه از دوستداران اهلبيت«عليهم السلام» بود به بدگويی بر عليه حضرت امیر «عليه السلام» تحريك نمايد...
لذا به او گفت: ای غلام دست تو را چه كسی قطع كرد؟!
او در جواب ابن كوا چنين گفت: قطع يمينی امام التقي، و ابن عم المصطفی شقيق النبی المجتبي، ليث الثري، غيث الوري، حتف العدی و مفتاح الندی و مصباح الدجي، قطع يمينی امام بدری احدی مكی مدنی ابطحی هاشمی قریشي
دست راستم را كسی بريد كه پيشوای متقيان و پسر عمو، برادر پيامبر«صلی الله عليه و آله و سلم»، شير روی زمين، باران بيابانها، كوبنده دشمنان و چراغ فروزان در تاريكی هاست، دست راستم را پيشوايی قطع كرد كه قهرمان نبردهای بدر و احد بود، او سرور مكه و مدينه و ابطح است و از دودمان هاشم و قريش است.
بعد از اين مدح و ثنای زيبا، بليغ و طولاني، راه خودش را گرفت و رفت.
ابن كوا با شگفتی تمام خود را به محضر حضرت امیر «عليه السلام» رسانده و گفت: يا ابا الحسنين! تو دست آن غلام سياه را قطع كردی و او در كوچه و بازار با زيباترين عبارات و بهترين كلمات تو را مدح و ثنا میگويد.
امام دستور داد غلام را حاضر كنند، سپس از او پرسيد: ای غلام! من دست تو را بريدم و تو مرا مدح و ثنا میگويي؟!
او پاسخ داد: يا اميرالمؤمنين! تو دست مرا به حكم خداوند و رسول او بريدی و به حق بريده ای و به واجب خدا و رسول عمل كرده اي! چگونه تو را نستايم؟
اميرمؤمنان«عليه السلام» دست بريده او را گرفته و با عبای خود پوشانيد و دو ركعت نماز خوانده و دعا كرد و بعد آن را بر جای خود قرار داد، آنگاه عبا را برداشت، دست غلام را به اذن الهی سالم يافتند، آنگاه به عبدالله بن كوا روی كرده
و فرمود: ياابن الكوا، ان لنا محبين لو قطعنا الواحد منهم اربا اربا ما ازدادوا الا حبا و لنا مبغضين لو العقناهم العسل ما ازدادوا الا بغضا
ای ابن كوا! ما دوستانی داريم كه اگر ايشان را قطعه قطعه كنيم
جز بر دوستی و محبت آنان نسبت به ما نيفزايد و دشمنانی داريم كه اگر عسل خالص در گلوی آنها بريزيم جز بر دشمنی نسبت به ما نخواهد افزود.
بحار الانوار ج 34، ص 267؛
التحصين ابن طاووس، ص 613
به حال سجده بیفتم به احترام علی...
خوشا دمی که بمیرم به زیر گام علی...
به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی...
علی امام من است و منم غلام علی...
بعد از سه بار اقرار وی به دزدی و اثبات آن در نزد امیرالمومنین «عليه السلام»، امام دستور دادند تا دست راست او را قطع كنند.
آن غلام با دست چپ، دست بريده خويش را در حالی كه خون از آن میريخت، برداشته و از محضر امام بيرون رفت، در اين موقع يكی از خوارج و دشمنان حضرت به نام ابن كوا خواست از فرصت استفاده كند و آن غلام را كه از دوستداران اهلبيت«عليهم السلام» بود به بدگويی بر عليه حضرت امیر «عليه السلام» تحريك نمايد...
لذا به او گفت: ای غلام دست تو را چه كسی قطع كرد؟!
او در جواب ابن كوا چنين گفت: قطع يمينی امام التقي، و ابن عم المصطفی شقيق النبی المجتبي، ليث الثري، غيث الوري، حتف العدی و مفتاح الندی و مصباح الدجي، قطع يمينی امام بدری احدی مكی مدنی ابطحی هاشمی قریشي
دست راستم را كسی بريد كه پيشوای متقيان و پسر عمو، برادر پيامبر«صلی الله عليه و آله و سلم»، شير روی زمين، باران بيابانها، كوبنده دشمنان و چراغ فروزان در تاريكی هاست، دست راستم را پيشوايی قطع كرد كه قهرمان نبردهای بدر و احد بود، او سرور مكه و مدينه و ابطح است و از دودمان هاشم و قريش است.
بعد از اين مدح و ثنای زيبا، بليغ و طولاني، راه خودش را گرفت و رفت.
ابن كوا با شگفتی تمام خود را به محضر حضرت امیر «عليه السلام» رسانده و گفت: يا ابا الحسنين! تو دست آن غلام سياه را قطع كردی و او در كوچه و بازار با زيباترين عبارات و بهترين كلمات تو را مدح و ثنا میگويد.
امام دستور داد غلام را حاضر كنند، سپس از او پرسيد: ای غلام! من دست تو را بريدم و تو مرا مدح و ثنا میگويي؟!
او پاسخ داد: يا اميرالمؤمنين! تو دست مرا به حكم خداوند و رسول او بريدی و به حق بريده ای و به واجب خدا و رسول عمل كرده اي! چگونه تو را نستايم؟
اميرمؤمنان«عليه السلام» دست بريده او را گرفته و با عبای خود پوشانيد و دو ركعت نماز خوانده و دعا كرد و بعد آن را بر جای خود قرار داد، آنگاه عبا را برداشت، دست غلام را به اذن الهی سالم يافتند، آنگاه به عبدالله بن كوا روی كرده
و فرمود: ياابن الكوا، ان لنا محبين لو قطعنا الواحد منهم اربا اربا ما ازدادوا الا حبا و لنا مبغضين لو العقناهم العسل ما ازدادوا الا بغضا
ای ابن كوا! ما دوستانی داريم كه اگر ايشان را قطعه قطعه كنيم
جز بر دوستی و محبت آنان نسبت به ما نيفزايد و دشمنانی داريم كه اگر عسل خالص در گلوی آنها بريزيم جز بر دشمنی نسبت به ما نخواهد افزود.
بحار الانوار ج 34، ص 267؛
التحصين ابن طاووس، ص 613
به حال سجده بیفتم به احترام علی...
خوشا دمی که بمیرم به زیر گام علی...
به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی...
علی امام من است و منم غلام علی...
- ۱.۱k
- ۲۰ مهر ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط