بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
اگر کسی نسبت به رحمت، مغفرت، عفو، جود، کرم و فضل خدا تردید داشته باشد،در واقع خداوند سبحان را نشناخته است و به جایی نمی‌ رسد!
رفع مشکلات، دفع بلاها و برآورده شدن حاجات، با معجزات متفاوت‌ اند؛ لذا نباید قیاسی انجام پذیرد؛ هر چند معجزات اختصاصی به انبیای الهی ندارد و گاه ممکن است برای شخصی معجزه‌ای رخ دهد؛ مانند این که نازا و ناامید از بارداری، ناگهان باردار می‌شود و پزشکان همه در تعجب می‌مانند! و اگر دقت نماییم، وجود ما و لحظه لحظۀ زندگی ما، تماماً معجزه می‌ باشد؛چرا که معجزه به کاری می‌ گویند که دیگران از انجام آن عاجز باشند.
الف) -گاه مشکلات و کمبودها یا نواقص، مبتنی بر مقدرات می‌باشند و مقدرات یعنی اندازه‌ها و اگر تمامی اندازه‌ها برای وقوع امری جمع شد، قضای حتمی ‌شود؛ یعنی یقیناً واقع می‌شود و بسیاری از این مقدرات - اندازه‌ها در اختیار ما نمیباشند؛ هر چند که دعا در آنها نیز می‌تواند مؤثر باشد.
به عنوان مثال روشن:اهل عصمت علیهم السلام،در اوج وکمال معرفت، ایمان، تقوا، بصیرت، عمل صالح ... و انسان کامل بودند و خداوند متعال را در نهایت اخلاص بندگی می‌ نمودند و نمازهایشان نیز اول وقت، با توجه و خضوع و خشوع بود،اما نه تنها هیچ گاه از تمامی مشکلات فارغ نشدند، بلکه 12 معصوم به شهادت رسیدند! چرا که دشمنی کفار ونافهمی،بی‌بصیرتی، بی‌ایمانی، بی‌تقوایی و خلاصه جهالت و عصبیت و در بیشتر مردمان آن روزگار، مقدراتی را فراهم نمود که قضا حتمی شد.
ب) - اما، گاه مشکلات، به خاطر ندانستن‌ ها،ندانم‌کاری‌ها،غفلت‌ها وگناهان خودمان ایجاد می‌شود و بدیهی است که استغفار، توبه، دعا، توسل، نماز اول وقت و آن علل را برای این معلول‌ها، از بین می‌برد. چنان که در دعای کمیل، می‌گویید: خدایا آن گناهانی که نقمت می‌آورد، سبب نزول بلا می‌شود، نعمت را متغیر می‌کند و دعاهایم را حبس می‌کند، بر من ببخش!
نماز اول وقت :بیان آیت الله حق شناس رحمة الله علیه، مبتنی بر همان فرمایش خداوند سبحان در قرآن مجید می‌باشد که فرمود:وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ - نماز را در دو طرف روز و اوائل شب برپا دار، چرا كه حسنات خوبی‌ها، سيئات بدی‌ها را بر طرف می‏سازند، اين تذكری است برای آنها كه اهل تذكرند.(سوره هود آیه 114)(ادامه دارد...)