«بعضی‌های خاص و دوست‌داشتنی»...

«بعضی‌های خاص و دوست‌داشتنی»...

بعضی‌ها هم هستند که یکجور خاص دوست‌داشتنی‌اند.

یکجور عجیب دلنشین‌اند. دست خودشان هم نیست. انگار خدا یکجور دیگر آفریدتشان.

مثلاً ساعتها کنارشان می‌نشینی، خسته نمی‌شوی؛ اصلاً سیر نمی‌شوی از شنیدنِ صدایشان.

مثلاً همانها که وقت خداحافظی یهو دلت می‌گیرد و ته دلت می‌گویی: «کاش بیشتر می‌ماندی.»

اسمش را عشق نمی‌گذارم. شاید یک دوست داشتن عجیب است که هر کسی ممکن است حسش کند. من اسمش را «عزیز دل کسی بودن» می‌گذارم.

بعضی‌ها عزیز دلت هستند. همانها که همیشه دلت قرص است که تا آخر عمر با همان کیفیت کنارت هستند. همانها که دلگیرتان نمی‌کنند. همانها که دوست‌داشتنشان بی‌قید و شرط است. در زندگی هر کسی از این بعضی‌ها وجود دارد که اصلاً نمی‌توان دوستشان نداشت...
و من چقدر این بعضی‌ها را دوست دارم...