همچون اسپند،

همچون اسپند،
برگ به برگِ سروده هایم را میسوزانم،
تا چشم نخورد
زیبایی چشم هایِ فریبایت،
کلمه به کلمه سطرها را سَر میبُرم،
تا قربانیِ هرمِ تک تکِ نفس هایت باشند،
کشتارِ شعر است ،
ذبحِ کلام است ،
و جویی جاری از خونِ چامه هایِ عاشق،
تو تنها باش و نظاره کن ،
تا ببینی برایِ از تو سرودن
دستم به خونِ تمامِ واژه ها آلوده شد...