هر روز

هر روز
به دار می آویزند مرا
خاطراتی که از تو دستور می گیرند

خاطراتی که مُدام
صندلی را از زیر پایم می کشند
اما نمی دانند که من
نمی میرم
نمی میرم
فقط در هوای "تو" معلّق می مانم