به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود

به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود


چو زگلشن رو کرده نهان در ره گذرش باد خزان چون پیک بلا بود
ای برگ ستمدیده پائیزی آخر تو زگلشن ز چه بگریزی


روزی تو هم آغوش گلی بودی دلداده و مدهوش گلی بودی
ای عاشق شیدا دلداده رسوا گویمت چرا فسرده ام


در گل نه صفائی در خود نه وفائی جز ستم ز دل نبرده ام
آه بار غمت را در دل نشاندم در ره او من جان بفشانم


تا شود نو گل گلشن دیده شود رفت آن گل من از دست
با خار و خسی پیوست


من ماندم و صد خار ستم چون پیکر بی جان