تنها اگر دمی ،

تنها اگر دمی ،
کوتاه آیم از تکرار این پیش پا افتاده ترین سخن که : " دوستت دارم "
چون تندیسی بی ثبات بر پایه های ماسه ،
به خاک درمی غلتی ...
وپیش از آنکه لطمه ی درد ، درهم ات شکند ،
به سکوت می پیوندی ... !
پس از تو چه خواهد ماند ، اگر من بگذارم ؟
تعویذ ناگزیر تداوم تو ،
تنها ، تکرار " دوستت دارم " است ؟
با این همه ،
بغضم اگر بترکد ... نه
پر کاهی حتی بر آب نخواهد رفت !
می دانم !