مے روم امابدان درخاطراتت سوختم

مے روم امابدان درخاطراتت سوختم
دلبرم شایدزمان رابانگاهت دوختم
روبہ راهم راهمان راباغرورت ساختم
باسڪوتے پرزبغض درپیش چشمت باختم
مےروم باشعرتان ازجان ودل خلوت ڪنم
دفترم رابانبودت پرڪنم تابہ اشڪ سردهم
بے صدا رفتم بخوان شڪستم راڪمے
ساده بودم بےگمان دل بہ نامت شدهمے
روزرفتن راوداع اےڪہ چشمت بے وفا
اے دلت ازتڪہ سنگ بادلےڪردے جفا
میروم اما بدان با خاطراتت سوختم