بچه تر که بودم فکر میکردم چرا شاعر ها باید از دوری و جدای

بچه تر که بودم فکر میکردم چرا شاعر ها باید از دوری و جدایی بنویسند،
اما حالا میفهمم که آدم ها همیشه دوست دارند روزها، اتفاقات و خاطرات بد زندگیشان،چمدانش را بردارد و یک عصر سرد و غم انگیز پاییزی برای همیشه برود،حتی اگر خیلی دوستش داشته باشند؛
ولی،تا شاعر نباشی نمیتوانی به دیگران بفهمانی که حتی در میان تمام خوش حالی هایت، جای کهنه ی خاطره ای تلخ همیشه درد میکند...

پ.ن:متن بالا نوشته خودم