بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
داء، مرض است و دواء ، درمان است. خوب دقت کن!
فقط یک وبین حروف داء قرار گرفته و آن را تبدیل به دواء کرده است. این واو عامل تجزیه‌ وجدایی بین حروف داء است.
از منظری باطنی این به تو می‌آموزد که اگر مابین اجزای هر مرض واحدی تجزیه و جدایی ایجاد کنی، خود آن مرض به ضد خود تبدیل خواهد شد!
داءُکَ منک و دوائک فیک؛ منشاء بدبختی و شومی تو در خودت است و راه درمان آن هم در خودت است.
مگذار که اجزای متشکلهٔ هیچ بیماری‌ وناهنجاری‌ای‌ درهماهنگی و پیوستگی به سر برند! عادت‌ها را بشکن.
میانشان فاصله بینداز وپیوندوجودی‌ شان را بگیر، تا خود تبدیل به دواء گردند!
این یعنی از انرژی خودشان بهره بگیر و آنگاه به چیز دیگری تبدیل‌شان کن!
بگذار نیروهای نهفته در خودشان، هویت قبلی‌شان را از بین ببرند. هشیارانه خودِ بیماری را تبدیل به بیمارستان کن.
بیمارسِتان! و یادت باشد که این واو اسراری هم حرف جدایی یعنی شروعی تازه است و هم حرف عطف و پیوند!
‌و در عین حال حرف نیست و من از حرف سخن نمی‌گویم، بلکه از یک انرژی کارآمد و تغییردهنده سخن می‌گویم!
پس از این نیرو به درستی بهره‌گیر!