دلم آرامشی داره که مدیون یه احساسه

دلم آرامشی داره که مدیون یه احساسه

یه احساس ظریفی که فقط مخصوص یک یاسه

یه یاس رخ کبودی که چه بی اندازه حساسه

دلش تنگه،سرش زخمه،آخه دلتنگیشم سخته

تنش سرده،دلش پاکه ،آخه ریشش روی خاکه

توسینه اش زخمی ازمیخه ،درخونش پرازدیوه

نگاش ازغصه درگیره...

آخه اززندگی سیره، صداش ازناله سنگینه

آخه اون همسره شیره

آخه غنچه اش خزون دیده

آخه اون یاس غمگینه

دلم درگیره یک آهه،که ازعشقش نمی کاهه

اگرپشت درم باشه،اگرمیخم تنش باشه

توآتیش منزلش باشه...ب ازم عشق...

به محبوبش چه بی اندازه حساسه

چه بی اندازه حساسه...

آخه اون عاشق مردی بنام اشجع الناسه

تقدیم به حضرت صاحب العصروالزمان

تنها منتقم حادثه ی تلخ درودیوار


ای مادرم ..........