ﺧﺴﺮﻭ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﮔﻔﺖ:کاش میشد...آدمی، گاهی...فقط گاهی!!!به اندازه نیاز بمیرد...بعد بلند شود...آهسته آهسته...خاک هایش را بتکاند...!اگر ...دلش خواست!!برگردد بهزندگی...دلش نخواستبخوابد تا ابد...