دستانی که لرز می افتد

دستانی که لرز می افتد
تار های سپیدی که سایه روشن موهایت می شود
چروک های کنار چشم...
و آینه ای
که هر چه روبرویش می ایستی
خودت را
دلت را
پیدا نمی کنی...
گذر سن
بزرگ ترین انتقامی ست که دنیا
بابت لبخند نداشته مان
پیش پیش می گیرد...