{کمکهای اولیه}

{کمکهای اولیه}



غرق شدگی：
هر ساله شاهدیم که صدها نفر از هموطنانی که برای گذراندن تعطیلات و تفریح به دریا می‌روند، به یکی از بدترین اشکال مرگ که همان غرق‌شدگی است، گرفتار شده و خاطره‌ای تلخ در ذهن و جان بازماندگان بر جای می‌گذارند.

شنا در دریا هرگز مشابه شنا در استخر نیست و علاوه بر دانستن فن شنا و داشتن مهارت زیاد، باید ویژگی های آب دریا را نیز شناخت.

آب شور دریا در صورت برخورد با چشم، سوزش چشمی دردناکی ایجاد می‌کند و تمرکز شناگر را کاملا از بین برده و او را در یافتن مسیر ساحل ناتوان می‌کند.

در صورت ورود آب دریا به نای و ریه فرد، سرفه‌های شدیدی ایجاد می‌شود که عملا شنا کردن را غیرممکن ساخته و شناگر کاملا مستأصل می‌شود.

ضربات امواج دریا، فرد را با خود به این سو و آن سو برده، تمام توان و انرژی وی را مستهلک می‌کنند.

گل‌آلود بودن آب های ساحلی دریای خزر موجب می‌شود که حتی با عینک شنا هم نتوان در زیر آب چیز زیادی مشاهده کرد و مثلا ناحیه کم‌عمق را از عمیق تشخیص داد و یا فرد در حال غرق شدن را در زیر آب یافت.

فردی که در چنین شرایطی به دام بیفتد، به سختی می تواند خود را از مهلکه نجات دهد.

افرادی که برای شنا وارد دریا می‌شوند، اگر می‌خواهند وارد آب‌های عمیق با عمق بیش‌تر از یک و نیم متر شوند، نه تنها باید شنا را به خوبی بدانند، بلکه باید به توان بدنی خودشان هم ایمان داشته باشند، چون فن شنا یک بحث است و شنا کردن طولانی در دریا، بحث دیگر.

بنابراین پیشنهاد می‌شود که در مناطقی که آب عمیق است و یا حتی بیش‌تر از شانه است وارد نشوید.
مهم ترین کار موقع غرق شدن، حفظ خونسردی است، زیرا به محض اینکه کسی خود را ببازد و حالت شناوری اش را از دست بدهد، امکان غرق شدن بسیار زیاد می شود

دیگر این‌که در مناطق شناخته نشده شنا نکنید. شاید مشکلات دیگری را به دنبال داشته باشد یا ناگهان زیر پای شما خالی شود و عمق آب افزایش پیدا کند.

عواملی از جمله وضع ساحل، رژیم موج و جریان شکافنده، عدم آشنایی مناطق ساحلی در تلفات انسانی غرق شدن شناگران موثر است.

متاسفانه عوامل مذکور، سالانه سبب غرق شدن تعداد زیادی از شناگران و هموطنان عزیز در آب‌های ساحلی دریای خزر می‌شود.
 
هر چند در سال‌های اخیر دلیل اصلی مرگ شناگران دریای خزر به‌‌خوبی شناخته شده است، اما متأسفانه هر سال در فصل گرما، همان وقایع اسفناک سال قبل تکرار می‌شوند.

واقعیت این است که طرح‌های سالم‌سازی سواحل باید در رویکردی مطلوب‌تر اجرایی شود. ابتدایی‌ترین کاری که باید در طرح سالم‌سازی سواحل انجام شود، تعبیه ایستگاه‌های نجات غریق و نظارت و پایش مستمر سواحل و جلوگیری از شنای غیرمجاز و خطرناک است.

علیرضا خصوصی ، مدیر عامل جمعیت هلال‌احمر استان گیلان درباره وضعیت نظارت سواحل استان گیلان می‌گوید:
«هنوز فصل گرما آغاز نشده است، اما وجود نیروها برای کنترل افراد در سواحل و ناجی‌ها به میزان کافی است. خوشبختانه اقدامات در هلال احمر استان گیلان، بدون هیچ کم و کاستی انجام می‌شود.»
 
مهدی ولی‌پور ، رئیس هلال‌احمر استان مازندران نیز درباره امنیت سواحل شمالی کشور می‌گوید:
«هیات نجات غریق، وظیفه نجات را بر عهده دارد. تعداد شانزده پست امداد و نجات موقت بر عهده هلال‌احمر و نیروهای امدادی مستقر است که از ابتدای خرداد تا پایان تابستان فعالیت خود را آغازکرده‌اند.

برای شنا در مناطق مجاز هیچ مشکلی وجود ندارد و اگر اخبار گوناگونی درباره غرق‌شدگی به گوش می‌رسد، به دلیل شنا در مناطق غیرمجاز است.

در برخی نقاط دریا، جریانات شکافنده وجود دارد و افراد با شیرجه در آن نواحی، دچار صدمات می‌شوند. باید توجه داشت که اغلب مسافران از کم و کیف امنیت دریا آگاهی نداشته و به نکات ایمنی هم توجه نمی‌کنند.

در اغلب سواحل با نصب تابلوهای هشدار و پیام‌های نیروی انتظامی تذکرات و هشدارهایی به مردم داده شده است. در روزهای طوفانی، پرچم سیاه نمایش داده می‌شود و اغلب مسافران با بی‌توجهی به این هشدارها، دستگاه‌های خدمات‌رسانی را دچار مشکل می‌کنند.

رعایت اصول ایمنی در امر نجات غریق همچون رعایت اصول رانندگی موجب افزایش امنیت خود فرد می‌شود.

هم‌اکنون در نقاط مختلف سواحل، اعضای جوان کارشان توزیع نقشه و بروشور است تا بتوانند به مسافران خدمات ارائه دهند.»



 
{مجله مانا}