ای شب ماتم زده ی تشنگی!

ای شب ماتم زده ی تشنگی!
ای غرض ِ جادّه و سرگشتگی!

مقصد این بی هدفی! ؛ بازگرد!
اشک ترم!….در صدفی بازگرد!

ای نفس ِ خسته ی این بیکسی!
ثانیه ات در غم ِ هجران ، بسی!

رفته ای و….چشم ِ سحرخیز ِ غم!
ابر خداحافظی ات پُر ز نم!

مرگ بر این دست قلم ِ ساز ِ من!
منعکس ِ درد ِ تو آواز ِ من!

بی تو چه کس فرصت ِ تصمیم داشت؟!
بی تو دلم….مجلس ِ ترحیم داشت!

می روی و در پی ِ تو مُرده دل!
حسرت ِ آغوش تو را خورده دل!

بی تو ببین!….خانه ی دل ابری است!
غُلغُل ِ چشمم پُر بی صبری است!

شعر ِ دلم زخم شده….پس نرو!
جان ِ منی!…اینهمه بیکس نرو!

زخم قسم خورده که توفان کند!
آینه را از همه پنهان کند!
دل همه شب گفت: زمین خورده ام!
کودکی ام گفت: که من مُرده ام!

یک شب ِ دیگر تو بیا صبر کن!
ساده بیا!….نعش ِ مرا قبر کن!

قسمت ِ من در غم ِ تو ناله شد!
فصل ِ خزانم همه ، صدساله شد!

اینهمه در خون نشستم چه شد؟!
اینهمه در خود ، شکستم….چه شد؟!

اینهمه فریاد!!!!!!!…بیا بس بده!
لاشه ی احساس مرا پس بده!
کودکی ِ مُرده ی من در ملال!
ضرب ِ من و کودکی ام……ابتذال!

درد من این بود….ملامت شدم!
بر سر این دار ، علامت شدم!

هرکه غمم داد ، دلم مال ِ او!
حاصل ِ ویرانگی ام ، حال ِ او!

شاعر تنها و یتیمت منم!
رَمیِ تو و….عشق ِ رجیمت منم!

طعنه نزن بغض مرا!….دلخوشی!
می زند امشب به سَرم ، خودکشی!
هیچکس آغوش مرا وا نکرد!
هیچ غمی ، پُشت ِ مرا ، تا نکرد!

رفتی و چشمم ثمرش خونی است!
شعر ِ من از دم ؛ همه طاعونی است!

کاش فقط ؛ حسرت ِ من ایل بود!
درد ِ من ایکاش ، که تعطیل بود!

بیخودی امشب قلمم بُغض کرد!
بیخودی امشب ، شده ام پُر ز درد!

از سر ِ سیری ست ، نگاه ِ تَرَم!
از سر ِ سیری ست ، که بی مادرم!

بیخودی امشب دل ِ من ، مُرده بود!
بیخودی یک عُمر که غم خورده بود!

از سر ِ سیری ست که تنها شدم!
از سر ِ سیری ست که رسوا شدم!

بیخودکی عمر ِ جوانم بسوخت!
بیخودکی درد…..لبانم بدوخت!

از سر ِ سیری ست ، چنین مُردنم!
از سر ِ سیری ست ، زمین خوردنم!

مهدی شریفی(م.اشتاد)