پرنده وار و پری گونه می پری به برم

پرنده وار و پری گونه می پری به برم
بیا برای تو یک تکه آسمان بخرم

بیا دو بال برایم بکش که شاید باز
به شوق دیدنت از این قفس کمی بپرم

کسی نصیحت من کرد و گفت عاقل باش
ندیده بود که از لطف عشق کور و کرم

بدانکه که در پی دیدارت ای امید بزرگ
چو موج در هیجانم چو رود در گذرم

مرا ز مرگ مترسان که بارها گفتم:
«کجاست تیر بلا گو بیا که من سپرم»


تنها امید زندگیم..دورت بگردم..دلم برات بیشتر و بیشتر تنگ میشه..بانوی زیبای من خیلی دوستت دارم عمرم..نفسم..