يکي تويي و يکي من...

يکي تويي و يکي من...
با اين ماه که هنوز هم اين شهر را تحمل مي کند...
همين سه تا بس است...
حتي اگر ماه هم نبود... من قانعم...
به يک تو و يک من ...
مگر ميان تو و ماه فرقي هم هست؟!
اي کاش بود... آن وقت شايد همه چيز جز تو معنايي داشت...
اما...حالا که ندارد...
حالا همه چيز تويي...
تمام شعرهايي که با عشق مي خوانم....
تمام روزهاي خوب...
تمام لبخندهاي من...
تمام گناه هاي با لذت...
تمام زندگي...
همه چيز تويي...
چيز ديگري هم اگر جز تو بود...
فداي يک تبسمت!