بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
شاهدان مراحل آغازین سفر، توقف ها، دیدار رؤسای قبایل و یا کاروان های گذری و صدها نفر بودند و هم چنین اشخاصی که با ایشان ملاقات و گفتگو نمودند.
و اما در کربلا:
الف) - ایشان روز دوم محرم وارد سرزمین کربلا شدند و تا دهم محرم، اتفاقهای بسیاری افتاد که شاهدان بسیاری داشت. عدهای تا قبل از عاشورا، در سپاه دشمن بودند و روز عاشورا برگشتند. سرآمد آنها حرّ است و هم چنین اشخاصی چون زهیر بن قین، حر بن یزید، حارث بن امرءالقیس، نعمان و حلاس بن عمرو، بکر بن حی، عمرو بن ضبیعه و...- عدهای حتی تا نزدیکی ظهر عاشورا، علیه ایشان شمشیر می زدند،اما ناگهان به سوی ایشان بازگشتند - عدهای تا ظهر عاشورا در کنار امام حسین علیه السلام بودند و در آخر کار ایشان را ترک کردند که شاخص آنها ضحاک بن عبدالله می باشد. او با امام شرط کرده بودتا آنجا که خودش تشخیص دهد شمشیر زدن فایدهای دارد میماند.درظهر عاشورا گفت:الوعده وفا - من چنین شرط کرده بودم و دیگر در ادامه فایدهای نمیبینم. لذا صحنه را ترک کرد و رفت.
بدیهی است که دوست و دشمن، همه شاهدان این وقایع بودند و نقل نمودند.
ب)- در عاشورا نیز همه مردان در سپاه امام حسین علیه السلام کشته نشدند، چنان که میدانیم حضرت امام سجاد و امام باقر علیهما السلام اگر چه امام باقر درسنین طفولیت بودند،در کربلا به شهادت نرسیدند.
ج)- سپاهیان عمر سعد و شمر لشکریان یزیدی، خواه از کوفه و عراق و خواه از شام، بالغ بر سی هزار نفر بودند. هیچ شکی نیست که تمامی سیهزار نفر در یک سطح نبودند، چنان که بسیاری از آنان برگشتند و نیزتمامی آنها درمعرکه جنگ نبودند،چون جنگ با 72 تن، چنین ضرورتی را ایجاب نمینمود؛ بنابر این،نه تنها بسیاری مایل به مشارکت نبودند، بلکه موافق هم نبودند، اما حرص، طمع و ترس و نیز جهالت وضعف ایمان،مانع از پیوستن آنها میشد، بنابراین، به قول امروزیهای سیاهی لشکر و ناظر بودند و در بازگشت، وقایع را بارها و بارها نقل کردند.
بدیهی است که هیچ ضرورتی ندارد که ناقل حوادث، حتماً از دوستان باشد، بلکه میتواند از صف دشمنان نیز باشد،یا ناظرینی که در آن هنگام، در سپاه دشمن بودند،اما نه جنگیدند و نه حتی زخمی بر داشتند.
لذا بسیاری از وقایع را خود دشمنان نقل کردند که ما چه کردیم!
د)- درمیان دوستان نیزهیچ ضرورتی ندارد که نقل کننده حوادث، حتماً مردان باشند.
حضرت زینب علیها السلام که خود علیمه به علم لدنی - عالمه بدون معلم بودند، شاهد عینی و لحظه به لحظه کربلا بودند و حتی خود بخش مهمی از تاریخ کربلا را رقم زدند(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
شاهدان مراحل آغازین سفر، توقف ها، دیدار رؤسای قبایل و یا کاروان های گذری و صدها نفر بودند و هم چنین اشخاصی که با ایشان ملاقات و گفتگو نمودند.
و اما در کربلا:
الف) - ایشان روز دوم محرم وارد سرزمین کربلا شدند و تا دهم محرم، اتفاقهای بسیاری افتاد که شاهدان بسیاری داشت. عدهای تا قبل از عاشورا، در سپاه دشمن بودند و روز عاشورا برگشتند. سرآمد آنها حرّ است و هم چنین اشخاصی چون زهیر بن قین، حر بن یزید، حارث بن امرءالقیس، نعمان و حلاس بن عمرو، بکر بن حی، عمرو بن ضبیعه و...- عدهای حتی تا نزدیکی ظهر عاشورا، علیه ایشان شمشیر می زدند،اما ناگهان به سوی ایشان بازگشتند - عدهای تا ظهر عاشورا در کنار امام حسین علیه السلام بودند و در آخر کار ایشان را ترک کردند که شاخص آنها ضحاک بن عبدالله می باشد. او با امام شرط کرده بودتا آنجا که خودش تشخیص دهد شمشیر زدن فایدهای دارد میماند.درظهر عاشورا گفت:الوعده وفا - من چنین شرط کرده بودم و دیگر در ادامه فایدهای نمیبینم. لذا صحنه را ترک کرد و رفت.
بدیهی است که دوست و دشمن، همه شاهدان این وقایع بودند و نقل نمودند.
ب)- در عاشورا نیز همه مردان در سپاه امام حسین علیه السلام کشته نشدند، چنان که میدانیم حضرت امام سجاد و امام باقر علیهما السلام اگر چه امام باقر درسنین طفولیت بودند،در کربلا به شهادت نرسیدند.
ج)- سپاهیان عمر سعد و شمر لشکریان یزیدی، خواه از کوفه و عراق و خواه از شام، بالغ بر سی هزار نفر بودند. هیچ شکی نیست که تمامی سیهزار نفر در یک سطح نبودند، چنان که بسیاری از آنان برگشتند و نیزتمامی آنها درمعرکه جنگ نبودند،چون جنگ با 72 تن، چنین ضرورتی را ایجاب نمینمود؛ بنابر این،نه تنها بسیاری مایل به مشارکت نبودند، بلکه موافق هم نبودند، اما حرص، طمع و ترس و نیز جهالت وضعف ایمان،مانع از پیوستن آنها میشد، بنابراین، به قول امروزیهای سیاهی لشکر و ناظر بودند و در بازگشت، وقایع را بارها و بارها نقل کردند.
بدیهی است که هیچ ضرورتی ندارد که ناقل حوادث، حتماً از دوستان باشد، بلکه میتواند از صف دشمنان نیز باشد،یا ناظرینی که در آن هنگام، در سپاه دشمن بودند،اما نه جنگیدند و نه حتی زخمی بر داشتند.
لذا بسیاری از وقایع را خود دشمنان نقل کردند که ما چه کردیم!
د)- درمیان دوستان نیزهیچ ضرورتی ندارد که نقل کننده حوادث، حتماً مردان باشند.
حضرت زینب علیها السلام که خود علیمه به علم لدنی - عالمه بدون معلم بودند، شاهد عینی و لحظه به لحظه کربلا بودند و حتی خود بخش مهمی از تاریخ کربلا را رقم زدند(ادامه دارد...)
- ۳۱۲
- ۱۶ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط