به دست آور دل مـــــــــــــن را چه کارت با دلِ مــــــــ

به دست آور دل مـــــــــــــن را چه کارت با دلِ مـــــــــــــردم !
تـــــــــــــو واجب را به جـــــــــــــا آور رها کن مستحب‌ها را


به یک پلک تـــــــــــــو می‌بخشم تمام روز و شب‌ها را
که تسکین می‌دهد چشمت غـــــــــــــم جانسوز تب‌ها را

بخوان! با لهجــــــــــــه ات حسّی عجیب و مشترک دارم
فضا را یک‌نفس پُـــــــــــــر کن به هم نگذار لب‌ها را

به دست آور دل مـــــــــــــن را چه کارت با دلِ مردم!
تو واجب را به جـــــــــــــا آور رها کن مستحب‌ها را

دلیلِ دل‌خوشی‌هایم! چه بُغرنج است دُنــیـــــــــــایم
چـــــــــــــرا باید چنین باشد؟ نمی‌فهمم
سبب ها را !

بیا این‌بار شعـــــــــــــر را به آداب تـــــــــــــو می‌گویم
که دارم یـــــــــــــاد می‌گیرم زبان با ادب‌ها را

غروب ســـــــــــــرد بعد از تـــــــــــــو چه دلگیر است
برای هر قـــــــــــــدم یک دم نگاهی کن عـــــــــــــقب ها را