اسمش «ابو عُمر دریا» است. او امیر سرشناس «داعش» بود. رهبر

اسمش «ابو عُمر دریا» است. او امیر سرشناس «داعش» بود. رهبر ِ داعش در کل ِ منطقه «حسکه» کردستانِ سوریه. «یگان‌های پیشمرگه» چنوقت پیش او را کُشتند. مرگِ انسان‌ها، خوشایند نیست. اما مرگ انسان‌هایی که غیر از کشتار ِدیگران، طرح و برنامه دیگری ندارند، یک معنای دیگر هم دارد: توقف ِ مرگ. و توقف ِ مرگ، یک قدم نزدیکتر شدن به زندگی است. این تعبیر اکنون دقیق‌تر است: یگان‌هایپشمرگه یکی از موتورهای کشتار در کردستان سوریه را از کار انداختند.
داعش، ما را به بازاندیشی مبانی فکری و اخلاقی‌مان فرامی‌خواند: در لحظه ای که نرم‌افزارهای پیشگیری از تولیدِ آدم کُش، درست عمل نکرده‌اند، آیا «ویروس کُشی» و از پای درآوردن انسان‌هایی که برای کشتن ما توجیه متافیزیکی دارند، حاوی همان دافعه همیشگی مرگ است؟ باید چنین باشد؟
کشتار انسان‌ها خوشایند نیست. اما «توقفِ مرگ» اصرار و مبارزه ای در راستای زندگی است. آنانی که دست ما را برای گفتگو پس می‌زنند؛ . آنانی که غنی‌ترین تئوری‌هایشان مرتبط با چگونگی بردگی و چگونگی تجاوز به کودکان و زنان و مردانمان است، باید متوقف شوند. مطلوب این بود و هست که «ابو عمر دریا» ها راهی را که کمتر وحشیانه است برای پیگیری اهدافشان برمی‌گزیدند. اما وقتی آن‌ها به حریمِ مرگ ما و خودشان پا می‌گذارند، بودن آن‌ها، هم‌ارز نبودن ماست؛ و نبودنشان، سلام ِ دوباره ما به زندگی. سلام زندگی! به‌سلامت ابو عُمر!