خواستم داد شوم گرچه لبم دوخته است

خواستم داد شوم گرچه لبم دوخته است
خودمو جدمو جد پدرم سوخته است
خواستم جیغ شوم گریه ی بی شرط شوم
خواستم از همه ی مرحله ها پرت شوم
کسی از گوشی مشغول ب من میخندید
اخر مرحله شد غول ب من میخندید
یک نفر از وسط کوچه صدا کرد مرا
بازی مسخره ای بود رها کرد مرا
با خوم با تو و با ترس تو مخلوط شدم
شوت بودم ک ب بازی بدی شوت شدم
انچه میرفت و نمیرفت فرو ،من بودم
حافظ این همه اصرار مگو من بودم
از تحمل ک گذشتم ب تحمل خوردم
دردم این بود ک از یار خودی گول خوردم
حرفی از عقل بد اندیش ب یک مست زدند
باختیم اخر بازی همگی دست زدند
از تو اغاز شدم تا که ب پایان برسم
رفتم از کوچه ک شاید ب خیابان برسم
راه رفتم ک به بیراهه ی خود مطمعنم
خسته از بودن تو خسته تر از رفت تو
خسته از مولوی و شوش ب راه اهن تو
خسته از انچه ک بودو ب خدا هیچ نبود
خسته از منظره ی خسته ی تهران در دووووووووود
مرده بودیو کسی در نفس من جان داشت
مرده بودیو کسی باز ب تو ایمان داشت
کشتمت تن زده در ورته ی خون رقصیدم
پشت هر میکروفون از فرط جنون رقصیدم
از گذشته شب تو تا به هنوزم امد
مست کردم ک نفهمم چه به روزم امد
ب خودم زنگ زدم تو ی شب پاییزی
دود سیگار شدم تا که نبینم چیزیییییییییی