دلم شور میزند ،

دلم شور میزند ،
شاید
در پرتگاه خلوت منی!
رو به دیوار
نقش تو را می بینم...
خودکشیِ لحظه ها شروع
و من
در امتداد تحمل غارت شده ی باورت
ثانیه ها سپری میکنم
مجبورم
به سفری سرخ آبی ،
از پنجره تا ناکجا آباد ،
تو را به شهرآورد تنهایی بدرقه کنم.
آری
تو می ارزی به همه شان...
من «تو» را به تاریخ می رسانم،
«تو» مرا به آغوشت.....