میگفتآدم کسیو که دوست داره

می‌گفت:آدم کسیو که دوست داره
کاملاً نمی تونه فراموش کنه؛
اگه فراموش کرد و از ته دل خندید
حتماً از اول دوسش نداشته
وگرنه آدمایی که یه زمانی عاشق واقعی
بودن فقط تظاهر به فراموشی کردن و
هنوز بعد چندسال یک چیزی ته دلشونه.
یه چیزی که هرجا می رن باهاشونه
و نمی‌ذاره خوشبگذرونن،
نمی‌ذاره از ته دل بخندن.
یه چیزی که همه چیو زهر مارشون
می‌کنه و اونام مجبورن با یه لبخند تلخ
بگذرن و دوباره مثل دفعه های قبل
از توو به اندازه تمومِ پنجره های
خونه‌های یک کشور زلزله خیز، بشکنن.