شعرهای روانی

شعرهای روانی
چهارپاره عروسیِ کودک

نُه ساله بودم کودکی افتاده در سُرخاب
در کودکی مادر شدن از نطفه ی قصاب
شلاق حَد شبهای بد مابین و قبل از خواب
خندیدن اما لحظه ای تنها درون قاب

شب نصف کردند دیه و اِرثیه ی من را
دردی که دارد می درد قرنیه ی من را
تصویب کردند حق راَی مُرده ی زن را
می شستم از پشت عروسک پوشک عَن را

دنیای حال کودکی ام میشود ماضی
دزدانه در شب با عروسک می کنم بازی
بی پرسش و بی پاسخ و بی حکم یک قاضی
گفتند که امشب زن شدی باید شوی راضی

اما جهازم چَند قلم از عشق کم دارد
از گریه چشم زخمی ام گلبول نم دارد
گفتند که یارو پول و ویلا و کرَم دارد
اما کسی هرگز نگفت این بچه غم دارد

مَردم مرا گازم گرفت از لاله ی گوشم
او گرگ بود و من ولی یک بچه خرگوشم
با جیغ گُربه گریه کردم گوشه ای موشم
شاش عروسک پخش شد در تنگِ آغوشم

سُر خورد لبخند از لبانم لیز شد ماهی
مرد زنا کاری که می بردم به هر راهی
پیش از نماز صبح حاجی در سحر گاهی
دایم شکنجه با تجاوزهای شب گاهی

مرد بلند قصه ام با اسب میآید؟
یک دیومرد شهوتی داماد من باید؟
دردی که هر شب زندگی را سخت فرساید
دارد عروسک یک عروسک خرس می زاید

امشب فشارم با لگدهای تو پایین است
دردِ ستون فقراتم سخت سنگین است
تا هیزم هر استخوانم طعمه ی مین است
سگ بوسه ای که می درد روح مرا این است

هم سالهایم توی آغوش دل مادر
من با شکم دردی که دارد می زند بر سر
زائو نیامد درد دارد می زند بر در
بیرون شد از اعماق جانم کُره ی این خر

او تویِ آغوشم که شاید یک عروسک بود
این بچه بی تردید باید یک عروسک بود

شامی که بازم داده ام بد تفت می سوزد
دیگ غذا از دست من سر رفت می سوزد
ملک خدا تا آسمان هفت می سوزد
مویم به جای رنگ مو در جَفت می سوزد

دایم به بخت تار شیشه سنگ می بارد
تاریکی دور نگاهم سخت می خارد
دست مرا مابین انگشتان خود دارد
وقتی دوباره بذر بد شب جمعه می کارد

من گوشه گیر و او درون س.ک.س رو دارد
رفتار شیطان مسلکی زیر پتو دارد
هدیه برایم صیغه ای بازم هوو دارد
بر روی پیشانی خود مهر لبو دارد

در زندگی با کاسه ای لبریز اشک تر
دنیای بعداز مرگ من یک حوریه بهتر
از کول هم بال زدند یک گله ی انتر
تویِ بهشتم فاحشه کردند این دختر

زد در گلویم آتشی که تا رحم می رفت
تا که زدم فندک به موی خیس تویِ نفت

" مسلم نجفوند دریکوندی "
https://telegram.me/moslem1nd