این آینه ی سنگی مغرور چه بیند

این آینه ی سنگیِ مغرور ، چه بیند

جز خویش ، که در دایره ی خویش نشیند

تردید ندارم که جهان زیر پرِ اوست

هر ره که رَوَد سایه ی او همسفرِ اوست

این مرغ ، گذر ، از پلِ تدبیر ندارد

شاید خبر از گردشِ تقدیر ندارد

روزی که بگیرند از این چهره نقابی

وقت است کبوتر بزند نوک به عقابی