رجعت (قسمت اول)

رجعت (قسمت اول)
یکی از مسائل اعتقادی که اختصاص به شیعه دارد، مسأله رجعت است و اهل سنّت نسبت به آن حسّاسیّت عجیبی دارند و همیشه مورد نزاع بین طرفین بوده است.
شیعه برای اثبات آن به آیات قرآن کریم و روایات اهل بیت (ع) تمسّک نموده و اهل سنّت آن را مورد مسخره و استهزاء قرار داده‏اند.
رجعت یعنی آنکه بعد از ظهور حضرت مهدی (ارواحنافداه) عده‏ای از پاکان و نیکان، حیاتی دوباره یافته و زنده می‏شوند و از زندگی شیرین بهره می‏برند؛ زیرا بعد از ظهور آن حضرت، حکومت جهانی اسلام تا روز قیامت در خاندان نبوّت (که زنده می‏شوند) خواهد بود و به اهل‏بیت (ع) اختصاص دارد.
آنچه گفته شد خلاصه‏ای است که مفصّل آن در بیش از صد و پنجاه روایت آمده است.[ ر. ک: بحارالانوار، ج 53، صص 149- 39] در میان آن روایات، روایاتی است که امامان (ع) فرموده‏اند: «کسی که رجعت را قبول ندارد شیعه نیست.»[بحارالانوار، ج 53، صص 67 و 136، باب 29، ح 63 و 161]
از همین جهت از صدر اسلام تاکنون هیچ یک از علما و بزرگان دین، رجعت را انکار نکرده‏اند، بلکه بسیاری از اصحاب ائمّه (ع) و علما و بزرگان در صدد بوده‏اند که با دلیل‏های چهارگانه (قرآن کریم- سنّت- اجماع- عقل) آن را اثبات کنند و این کار را کرده‏اند و ما به اختصار به آن دلیل‏ها اشاره می‏کنیم:
الف) قرآن: در قرآن کریم آیاتی وجود دارد که ائمّه (ع) آنها را به رجعت تفسیر کرده‏اند و علّامه مجلسی آن روایات را در کتاب بحارالانوار آورده است.[بحارالانوار، ج 53، صص 39 الی 149]
ب) سنّت: بیش از صد و پنجاه روایت در مورد رجعت از پیامبر گرامی (ص) و اهلبیت (ع) صادر شده است.[همان]
ج) اجماع: رجعت در نزد شیعه امری مسلّم و حتمی است و هیچ یک از عالمان و اندیشمندان شیعی آن را انکار نکرده است و اگر بگوییم از ضروریات شیعه است، قطعاً اشتباه نکرده‏ایم. علّامه مجلسی اعتقاد به رجعت را از بیش از چهل نفر از بزرگان دین مانند ثقة الاسلام کلینی و شیخ صدوق و شیخ مفید و شیخ طوسی (قدس‏سره) نقل فرموده است.[بحارالانوار، ج 53، ص 122، باب 29، ذیل ح 161]
د) عقل: در قرآن کریم و روایات اهل بیت (ع) و فلسفه مسلّم است که این عالم احتیاج به وجود «حجّت» دارد و اگر لحظه‏ای «حجّت» وجود نداشته نباشد، این عالم نابود خواهد شد. امام رضا (ع) فرمود:
«لَو خَلَتِ الأرْضُ طَرْفَة عَیْنٍ منْ حُجَّة لَساخَتْ باهْلها»[بصائر الدرجات، ص 489]
اگر به اندازه یک چشم بر هم زدن، زمین از حجّت خالی شود، زمین اهلش را فرو می‏برد.
«بیُمْنه رُزقَ الْوَری وَ بوُجُوده ثَبَتَت الأرْضُ وَ السَّماءُ»[مفاتیح الجنان، دعای عدیله]
به برکت او (حجّت) به مردم روزی داده می‏شود و به خاطر وجود او آسمان و زمین پایدار است.
ادامه در پست بعدی #آیت_الله_مظاهری
کتاب #اسلام_آیین_رستگاری