ﺍﯼ ﻧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻴﺶ ﺭﺍ ﺑﯽ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻦ ﺑﺎﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ

ﺍﯼ ﻧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻴﺶ ﺭﺍ ﺑﯽ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻦ ﺑﺎﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﻳﺶ ﮐﻦ ﺑﯽ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺩﻩ ﻋﺸﺎﻕ ﺭﺍ ﭘﺮﻧﻮﺭ ﮐﻦ ﺁﻓﺎﻕ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺯﻫﺮ ﺯﻥ ﺗﺮﻳﺎﻕ ﺭﺍ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﯼ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻟﻄﻒ ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺧﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ ﮐﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭﺯ ﻋﺸﻖ ﺁﮔﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻫﻤﺮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻓﺸﺎﻥ
ﻧﯽ ﺩﻟﻖ ﺻﺪﭘﺎﺭﻩ ﮐﺸﺎﻥ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺁﻥ ﺩﻡ ﺗﻮﻳﯽ ﻫﻢ ﻋﻴﺴﯽ ﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﺗﻮﻳﯽ
ﻫﻢ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻫﻢ ﻣﺤﺮﻡ ﺗﻮﻳﯽ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﻠﺦ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻔﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺧﺎﺭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺴﺮﻳﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﻣﻦ ﮐﻔﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻦ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻧﺎﻥ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﯼ ﺗﻦ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺍﻟﺤﺰﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﭙﻴﭻ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻣﮑﻦ
ﻣﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺑﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﯼ ﺷﻤﻊ ﺁﻥ ﮐﻨﻢ ﺑﺮ ﻧﻮﺭ ﺗﻮ ﺟﻮﻻﻥ ﮐﻨﻢ
ﺑﺮ ﻋﺸﻖ ﺟﺎﻥ ﺍﻓﺸﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﻮﻳﻢ ﭼﻮﻥ ﮐﻨﻢ ﻳﮏ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻝ ﺭﺍ ﺧﻮﻥ ﮐﻨﻢ
ﻭﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻳﮏ ﺳﻮﻥ ﮐﻨﻢ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﻮ ﻋﻴﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ ﮐﻴﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﺎﺭ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴﺴﺘﯽ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺘﯽ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻓﮑﻦ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺸﺎﻳﺪ ﺍﯼ ﺻﻨﻢ
ﺗﻮ ﻣﺤﺘﺸﻢ ﺍﻭ ﻣﺤﺘﺸﻢ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﺪﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ.....


حضرت مولانا