گذشته ی آدم ها چیزی نیست که بشود فراموشش کرد.

گذشته ی آدم ها چیزی نیست که بشود فراموشش کرد.
حداقل من این طور نیستم.
هیچ وقت آدم فراموش کاری نبودم.
همیشه چیزی در گذشته وجود دارد که بخواهی به آن برگردی.

خاطراتی که باید تک تک آن ها را مرور کنی تا برسی به امروز ؛
به امروزی که حالا شده تمام زندگی ات.
از یک جایی به بعد، زندگی آدم ها می ‏شود خاطرات شان.
خاطراتی که می شود با آنها زندگی کرد...

از این سالیان سال،
از این یک سال دیگر هم،
از این تولدها،
از این جشنهای بدون من،
از این جشنهای بدون تو،
از آروزهایی که داشتم،
از آرزوهایی که دارم،
از آرزوهایی که پشت دستم را داغ کرده­ ام
دیگر نخواهم داشت،

گذشته ی من گذشت ...
خاطراتم را زیر و رو کردم و ای کاش های فراوان گفتم
ولی دیگر بس است
من به آرزوهای شیرین می اندیشم
من به شروعی دیگر می اندیشم...

سلام زندگی...