بگذار

بگذار
"تنهاییت"خاک بخورد....
بگذار
"حوصله بی کسی ات" سر برود...
بگذار
خاک بر سر تمام "دوستت دارمهایت" بنشیند....
بگذار
" کاسه لبریز "صبرت" سربسته بماند...
امــا بــانـو؟!
مگذار... تشنه ای !
غبار از اندام تنهاییت بزداید...
سیراب که شد،
تو می مانی !
و حسرت ِ همان تنهایی ِ خاک خورده !