ندارمت اما

ندارمت اما
عاشقم…
دوست داشتنت را عاشقم
اینکه شبها با خیال تو بخوابم
و صبحها با امید تو چشم باز کنم
عاشقم…
من از این حماقت عاشقانه حض می برم
از اینکه دلم می شکند
و دوباره گول می خورد
عاشقم…
از اینکه بیمارم
و درمان نخواهم شد
من به این ناعلاجی خود معتادم
و خیال عاقل شدن هم ندارم
اگر بدانی درد تو چه لذتی دارد
اگر بدانی دیوانگی برای تو چه لذتی دارد
آه اگر میدانستی شاید…
ندارمت افسوس
اما دوستت دارم
من این دوست داشتن را
این یادگاری از تو را
دوست می دارم
” تمام تمنای من دوست دارم تا ابد