بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
و نيز از قطع رابطه باخويشاوندان خود، پرهيز كنيد! زيرا خداوند، مراقب شماست.(سوره نساء آیه 1)
د) - این دو موجود نیز مخلوق می‌ باشند و مخلوق موجودی است نیازمند؛و نیاز یعنی نقصی که باید به کمال برسد، و بدیهی است که نیازها، فقط از بیرون خود تأمین می‌شود، مانند نیاز به خوردن، آشامیدن، پوشیدن، مسکن و ...، که بیرون از وجود شخص تأمین می‌گردد.
ھ) - نیاز زن و مرد نسبت به یکدیگر، صرفاً مادی، حیوانی و شهوانی نمی‌ باشد، چرا که انسان آفریده شده‌اند، بلکه نیازهای روحی و روانی به یکدیگر که برآورده شدن هر کدام، موجب کمال می‌گردد، به مراتب بیشتر از نیازهای مادی می‌باشد. مانند: نیاز به شناختن و شناخته شدن - دیدن و دیده شدن -دوست داشتن و دوست داشته شدن - بیرون رفت از تنهایی و تشکیل جامعه - یکی شدن و وحدت - پدر و مادر شدن - خواهر و برادر شدن و ... .
و) -اگر این نیازها مرتفع نگردد، نه تنها آدمی رشد ننموده و به کمال مطلوب نمی‌رسد، بلکه دائماً به خاطر کمبودها و نیاز هایش در تشویش و اضطراب به سر می‌برد که در سایر افکار، اندیشه‌ها، مواضع و عملکرد هایش، تأثیر منفی می‌ گذارد و نظام زندگی فردی و اجتماعی را مختل می‌ سازد - و اگر نیازها برآورده شود،تمامی این دسته از اضطراب‌ها و ناراحتی‌ های روحی، روانی، جسمی، فردی و اجتماعی، تسکین = آرامش می‌یابند؛ لذا فرمود: وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ -و از نشانه‌ هاى او اينكه همسرانى از جنس خودتان براى شما آفريد تا در كنار آنان آرامش يابيد، و در ميانتان مودّت و رحمت قرار داد؛ در اين نشانه‌ هايى است براى گروهى كه تفكّر مى‌كنند!(سوره روم آیه 21)
دقت شود که خداوند متعال، آرامش در کنار همسر را از نشانه‌هایی آیاتی که او را نشان می‌دهند و به سوی او راهنمایی و هدایت می‌کنند، بیان نمود و دوباره بر آیه نشانۀ هدایتگر بودن رحمت و مودتی که او بین زن و شوهر برقرار می‌کند تأکید نمود که البته فقط اهل تفکر به اهمیت این عظمت پی ‌می‌برند.
ز)- زن و مرد،میتوانند به هر شکلی با هم ارتباط داشته باشند، اما بیان شد که نظام خلقت و هدایت، علیمانه، حکیمانه و هدفمند می‌باشند، و بدیهی است که هر نوع ارتباطی در هر چیزی، با هر کسی و در هر کاری، آدمی را به مقصد و مقصود نمیرساند؛ چنان که هر نوع خوردن و آشامیدنی، هر نوع کاری، هر نوع تجارت و تعاملی، مفید نمی‌باشد.(ادامه دارد...)